Opony

Najstarsze samochody były wyposażone w drewniane koła z metalowym okuciem, takie jak w powozach i niewiele różniących się np. od kół rzymskich rydwanów. Pierwszą oponę, która była zakładana na obręcz skonstruował Robert William Thomson. Było to w roku 1845. Niestety ta konstrukcja nie przyjęła się, gdyż w tamtych czasach stosowano koła z pełnej gumy. Dopiero w 1888 roku John Boyd Dunlop posiadł patent na ogumienie pneumatyczne. I to to on jest uważany za wynalazcę opony pneumatycznej, mimo, że jego rozwiązanie było niemal identyczne patentem Thomsona. Jednakże Dunlop wprowadził oponę pneumatyczną do produkcji seryjnej. Jednak ten typ opony dość późno wszedł do przemysłu samochodowego ze względu na niewielką trwałość w porównaniu do opony pełnej. W ciągu kilkunastu lat opona pneumatyczna była nieustannie modernizowana. W 1894 roku powstała opona drutowa, jednak do produkcji weszła dopiero ok. 1925 r. Opona pneumatyczna była stosowana w samochodach osobowych, natomiast powszechne zastosowanie w samochodach ciężarowych rozpoczęło się od ok 1930 roku. Stało się tak, ze względu na to, że początkowo opona nie mogła przenosić dużych obciążeń. W późniejszcych czasch konstrukcja opony nie zmieniała się już tak gwałtownie.

Dalszy postęp techniczny przyczynił się jedynie do zwiększenia trwałości opony i zmniejszeniu podatności na uszkodzenia. Mimo wszystko opony nadal należą do elementów które szybko się zużywają i konieczna jest ich dość częsta wymiana (w porównaniu do innych częsci konstrukcyjnych samochodu). Trwałość opon zależy w głównej mierze od jakości, ale i od sposobu eksploatacji auta. Opony wpływają również na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdu (np. droga hamowania). Po wyglądzie zużytej opony można określić stan techniczny różnych zespołów zawieszenia.